Rouwsieraden van alle tijden

Rouwjuwelen bestaan al sinds mensenheugenis, bijvoorbeeld bij de oude Egyptenaren. In de Victoriaanse tijd (die liep van ongeveer 1873 tot 1901) kwam vanuit Engeland het gebruik om rouwsieraden te dragen als een dierbare overleden was. De sieraden gingen, in tegenstelling tot de Egyptische beschaving, niet mee met de overledene het graf in maar werden gedragen door bijvoorbeeld de weduwe en de kinderen van de persoon die was overleden. Met een rouwsieraad wordt een overledene herdacht. 

Haarsieraden

Een specifieke categorie binnen de rouwsieraden wordt gevormd door de haarsieraden. Het gaat hier niet om een tiara of een haarspeld, maar om een sieraad waarin een lokje haar van de overledene is verwerkt. Bijvoorbeeld in een medaillon of een ring. Dit is een traditie die al erg oud is. Bij opgravingen zijn haarsieraden gevonden uit de vroege Middeleeuwen. Uiteraard is een haarsieraad erg persoonlijk en de waarde vooral emotioneel. 

Assieraden

Een variant op het haarsieraad die nog niet zo heel lang bestaat, is een sieraad met de as van een overledene erin verwerkt. Steeds meer mensen in Nederland kiezen ervoor om zich te laten cremeren na het overlijden, een proces waarbij as overblijft die vaak in een urn terug komt bij de familie. Heel veel nabestaanden vinden het fijn om een klein beetje van deze as te laten verwerken in een sieraad. Net als bij het lokje haar, is het mogelijk om een klein deel van de as op te laten nemen in bijvoorbeeld een hanger, een ring of een armband. Het is belangrijk om vooraf goed de mogelijkheden en kenmerken van deze manier van gedenken door te nemen met de juwelier.
Deze twee voorbeelden zijn uiteraard een zeer persoonlijke categorie van rouwsieraden. Andere manieren om rouwsieraden persoonlijk te maken zijn met een inscriptie of een afbeelding van de overledene (het zij gegraveerd, het zij een foto in een foto-medaillon).